De struiken op de Boergoensevliet

Ik ben bewoner van de Boergoensevliet, meestal tot mijn grote genoegen. Maar een week geleden viel er een mededeling van de deelgemeente in de bus waarin de verwijdering van de struiken aan de Boergoensevliet werd aangekondigd. Ik ben het daar absoluut niet mee eens, en ik heb nogal wat aan te merken op de argumenten uit die brief.

Kabouters
Ten eerste wordt gesteld dat verwijdering van de struiken de veiligheid bevordert. Ik heb nog nooit gezien, gehoord of gelezen dat zich in de struiken aan de vliet zich een onveilige situatie heeft voorgedaan. Denkt de deelgemeente soms aan Enge Mannen in het struikgewas? Het gaat hier om een steil talud dat afloopt naar de singel; er komt hier geen mens. Bovendien zijn veel struiken zo laag dat er hooguit plaats is voor Enge Kabouters. Als er enge personen over de Vliet lopen, doen zij dat gewoon over de stoep, ver van de struiken. Stel, een onverlaat wil een eenzame vrouw, op weg naar huis, aanranden. Hij grijpt haar bij de haren, op de stoep, want waar anders zou die vrouw moeten lopen? Hij sleurt haar tussen de geparkeerde auto's door, steekt de straat over, dan goed links en rechts kijken, want als je een aanranding in gedachten hebt, wil je niet onder de tram komen. Uiteindelijk bij de struiken aangeland zal de booswicht zijn snode plannen onder een hoek van vijfenveertig graden moeten voltrekken, want het is daar hartstikke steil. Mocht zijn evenwichtsgevoel hem daartoe in staat stellen, dan zullen toch dader en slachtoffer onder de schrammen en bulten zitten veroorzaakt door takken, stekels en de venijnige beet van een sjacherijnige zwaan, die daar nestelt.
Kortom, die struiken zijn een te grote hindernis om enig veiligheidsrisico te vormen.Ik stel vast dat het veiligheidsargument weer eens bij zijn oren uit de kast wordt getrokken om een vervelende beslissing erdoor te drukken. Maar de bewoners van de Vliet zijn blind noch dom; de struiken zijn niet onveilig.

Koeienvoer
Ten tweede. Een singel zonder struiken maar met gras staat zo netjes en is zo mooi, zie ook de nieuwe Lepelaarsingel. Nou mag u dat vinden, maar daar denk ik heel anders over. Gras is saai. Heel Nederland ligt vol gras. Gras is koeienvoer. Het veel geroemde Nederlandse landschap is zo mooi omdat er in dat gras allerlei interessante dingen staan: boerderijen, groepjes bomen, hier en daar een bruggetje of een molen, en koeien natuurlijk. Voor een singel geldt hetzelfde: gras is een mooie achtergrond die opgevuld moet worden. Niet met koeien uiteraard, het is daar veel te steil en dan glijden ze allemaal in de sloot, maar met bomen, hier en daar een bankje, met rondscharrelende eenden, en met struiken natuurlijk. Dan krijg je een mooi afwisselend geheel, bovendien vinden die scharreleenden in de struiken beschutting. Die broeden daar. Ja, er staat wel zo'n rieten mandgeval, als een chiantifles bij de Italiaan, maar die is alleen voor de opperwoerd. De rest broedt in de struiken. Op een vierkante kilometer waterpas gras zit een eend niet op zijn gemak, dus die zijn we straks ook kwijt.
De vergelijking met de Lepelaarsingel is flauw. Hij ligt er nog geen jaar, het is een pasgeboren singel. De Boergoensevliet is honderd jaar oud, die heeft een leven achter zich. Laten we over zo'n tijd maar eens kijken hoe de Lepelaarsingel er bij ligt.

Maaimachine
Ten derde, de struiken zijn zo duur in onderhoud. Is dat zo? Dan ben ik toch wel benieuwd naar de cijfers. Hoeveel kost dat onderhoud eigenlijk? Ik heb de afgelopen jaren één of twee keer een ploeg hoveniers aan het werk gezien. Tenminste, één hovenier en een aantal taakstraffers, onbemiddelbare werklozen of andere budget-neutrale schoffelaars vermoed ik.
Het gras wat er nu ligt wordt regelmatig gemaaid. Die maaimachine rijdt ook niet gratis, en dat werk zal flink toenemen als de hoeveelheid gras verdubbelt. Zijn al die kosten wel tegen elkaar afgezet? Verder zijn er een aantal bewoners die tuinieren leuk vinden en graag een deel van het onderhoud voor hun rekening nemen. Daar lees ik niets van in die brief. Ik denk niet dat ze zin hebben om het gras te onderhouden, dan moet toch die vent met die maaimachine weer komen opdraven.

Pipo
O ja, nog even over dat zwerfvuil. Is er onlangs een zwerfvuilvulkaan uitgebarsten die geheel onverwachts en buiten ieders verantwoordelijkheid grote hoeveelheden zwerfvuil op de Boergoensevliet heeft gedumpt? In dat geval trek ik al mijn bezwaren in. Onvoorspelbaar, overmacht! Snel ingrijpen is noodzakelijk!
Maar er is geen vulkaan. Er is geen explosieve toename. Ik zie wel zwerfvuil, natuurlijk, en als er een weggewaaide zak tegen mijn voordeur plakt, gooi ik hem zelf wel in de vuilnisbak. Maar de taak om zwerfvuil op te ruimen is voor de overheid. Dat doet ze al sinds jaar en dag, dat hoort bij het normale werk. Is daar opeens geen geld meer voor? Dat vind ik raar. Daar is geld voor gereserveerd op de begroting, en de begroting is vastgesteld en goedgekeurd door de volksvertegenwoordiging oftewel de deelgemeenteraad. De begroting is een afspraak tussen bevolking en overheid, en daar moet niet halverwege de periode één of andere pro-actieve pipo in gaan zitten stuffen. Stuur maar een memootje met een mooi plan in het rond of zoiets, maar laten we democratisch beslissen wat het wordt; meer geld of minder struiken. Tot het zover is eis ik, ja, eis ik dat de overheid de rotzooi in mijn straat opruimt. En waarom durf ik dat te eisen? Omdat ik daarvoor betaald heb. Ik betaal belasting, en niet zo'n beetje ook, en in ruil daarvoor houdt de overheid zich aan de afspraak. Als ik een schilder betaal om mijn muur groen te verven omdat ik dat zo'n mooie achtergrondkleur vind, en hij komt aan met 'Ja, het groen was op, dus ik heb het maar wit gesmeerd.' dan kan hij de boom in, en gaat ie maar lekker een pot groen kopen. Afspraak is afspraak.

Stencil
Als laatste punt wil ik me even ergeren aan de definitieve toon van die brief. Alles is in kannen en kruiken, besluiten zijn al genomen, en o ja, de bewoners krijgen ook nog even een stenciltje in de bus. Dat is nou niet echt klantvriendelijk, laat staan democratisch. Ik stel het altijd erg op prijs als mijn mening gevraagd wordt over iets wat mij aangaat. En dit gaat mij aan. De Boergoensevliet is de straat waarvoor ik destijds gekozen heb om te wonen, en waar ik dagelijks van het uitzicht geniet. De deelgemeente hoeft echt niet altijd te doen wat ik wil, maar naar mijn mening vragen is nu toch wel het minste waar ik nu recht op meen te hebben. En dat geldt niet voor mij alleen maar voor alle bewoners die dit kaalslagbesluit onder hun neus kregen.

Gelukkig kunnen we dat allemaal nog bijtijds rechtzetten.

Bert König, 19-4-2010